Sociale gerechtigheid

Wanneer alle bewuste gedachten, herinneringen en redeneringen van een mens worden weggeknipt, blijft volgens velen een kern over: Enerzijds de prime directive, de oerdrang om te dienen die zegt: "Wees een liefdevolle dienaar die zich niet dwingend met anderen bemoeit, hoe zij ook leven". Anderzijds de duistere kant van de mens, de oerdrang om te heersen, te verkrachten en te moorden in zowel de geestelijke als lichamelijke zin. Deze twee tegenovergestelden kunnen ten behoeve van onderlinge harmonie en overleving van de mensheid met elkaar verzoend worden middels sociale gerechtigheid; alleen dwingend ingrijpen wanneer de grens van het toelaatbare wordt overschreden.

Anders uitgedrukt: De these van de prime directive en de antithese van de duistere kant van de mens kan door de geestelijke kracht - van wat Friedrich Nietsche de ├╝ber-ich noemde - resulteren in de synthese van sociale gerechtigheid, een uitdrukking van [romantische- of naasten]liefde. Niet heersen, maar dienen. Aggressie bestaat in die context louter ter noodzakelijke verdediging en bescherming.

Stelling:
De mens kan alleen gelukkig worden wanneer hij aanbiedt, geeft en ontvangt. Wanneer hij echter dwingt en neemt leidt dat tot lijden.

Waar liggen de grenzen van het toelaatbare? Hoe komen zegeningen of vervloekingen op gang middels het mechanisme van natuurwetten? De gereedschapskist van de menselijke natuur biedt een verfijnd instrument genaamd moreel kompas. Het geeft van nature richting aan, zodat - ook wanneer het zicht slecht is vanwege mistsluiers of duisternis - de horizon van een stabiel, vreedzaam en vruchtbaar klimaat bereikt kan worden. Van nature hebben ouders de verantwoordelijkheid om hun kinderen te leren hoe dit instrument gebruikt kan worden, zodat het geweten haar natuurlijke functie vervult.
Lees meer...Lees meer...

Alle mogelijkheden waarover een mens beschikt kunnen ten goede of ter afbraak en vernietiging aangewend worden. Dat geldt ook en misschien vooral voor de [on]heilige drie-eenheid van macht, geld en sex.

Culturele, economische, politieke en religieuze denkwijzen, waaraan mensen geloof of waarde hechten, zijn geesteskinderen die gebaard zijn door mensen die aangedreven werden door een reine of een verdorven geest. Naarmate zij anderen bezwangeren met het zaad van hun gedachtengoed gewinnen zij invloed en macht, en ontstaat de mogelijkheid zich dwingend op te stellen.

Mensen die zich als een collectief, kudde of zwerm gedragen bieden geen ruimte voor de uniciteit van een andersdenkend individu die waardig en soeverein moreel verantwoorde beslissingen wenst te nemen. Wie zich niet aan de heersende opinie onderwerpt en niet aan haar dwingende eisen voldoet, wordt geconfronteerd met sociale uitsluiting.

In de islam heet de straf op geloofsafval ridda, een straf die in het christendom door ridders en hun voetvolk werd uitgevoerd - wie geen geloof hechtte aan het vermeende nobele karakter van edelen of koningen of hun vermeende goddelijke recht om te heersen en belastingen te heffen kon conflicten, gevolgd door dood en verderf verwachten. In geseculariseerde omgevingen wordt de straf voor geloofsafval uitgevoerd door loyale aanhangers van denkbeeldige goden genaamd 'geld' en 'staat'. Zij heeft gevolgen voor de mate waarin in primaire levensbehoeften kan worden voorzien:

Tenslotte

Creative Commons-Licentie De teksten van dit materiaal zijn beschikbaar onder een Creative Commons licentie.

Dit document is voor het laatst bijgewerkt op

X
Tip:
Gebruik een recentere webbrowser, zoals Mozilla Firefox of Google Chromium.
Websites zullen er beter uitzien en surfen zal veiliger zijn.